Nowoczesny monitor panoramiczny to odpowiedź na wymagania użytkowników, którzy potrzebują większej przestrzeni do pracy lub gry. Ekran o proporcjach 16:10, 16:9, a nawet 21:9 zapewnia niezwykle szeroki kąt widzenia. To świetna alternatywa dla tradycyjnych monitorów, których najwięcej osób używa na co dzień. W przygotowaniu nr 5-6(25-26) 2017 dostępny po Wydanie aktualne nr 3-4(23-24) 2017 dostępny w pdf, wydanie flash tutaj Wydania archiwalne nr 1-2(21-22) 2017 dostępny w pdf, wydanie flash tutaj nr 1-2(19-20) 2015 dostępny w pdf, wydanie flash tutaj numer 1(18) 2014 dostępny w pdf, wydanie flash tutaj numer 1(17) 2013 dostępny w pdf, wydanie flash tutaj numer 1(16) 2012 dostępny w archiwum numer 1(15) 2011 dostępny w archiwum numer 4(14) 2010 HD dostępny w archiwum numer 3(13) 2010 HD dostępny w archiwum numer 2(12) 2010 dostępny w archiwum numer 1(11) 2010 dostępny w archiwum numer 9(10) 2009 już dostępny w archiwum numer 8(9) 2009 już dostępny w archiwum Wydanie specjalne numer 7(8) 2009 już dostępny w archiwum Numer 6(7) 2009 już dostępny w archiwum Numer 5(6) 2009 już dostępny w archiwum Numer 4(5) 2009 już dostępny w archiwum Numer 3(4) 2009 już dostępny w archiwum Numer 2(3) 2009 już dostępny w archiwum Numer 1(2) 2009 już dostępny w archiwum Numer 0 (1) 2009 – dostępny w archiwum Wybrane archiwalne wpisy i publikacje: • Reset systemu • Bezpłatny CAD 2D standardem? • MoI czyli Moment of Inspiration... modeler 3D • relacja z konferencji „Nowe znaczenie słowa produktywność” Wybrane artykuły z wydań dostępnych w Archiwum: • Ścieżki z Synchronous Technology • Quo vadis CAD 2D? • Astroid vs SpaceNavigator cz. I • AR-CAD freeCAD, czyli... • „Drukowanie” ...nożem? Techniki druku 3D • W oczekiwaniu na następcę: CATIA V5 R20 • „Wielki Brat” i CAD | > | > | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 ... Obserwuj @CADblog_pl Środa, r. Testowania szykiem część kolejna plus krótka informacja na temat Solid Edge ST 3... Oj, dużo się dzieje, zamieszanie z papierową edycją, premiery i zbliżające się premiery, dopinanie kolejnego e-wydania... A tu dodatkowo dobiegające końca okresy testowe zainstalowanych na moim laptopie systemów CAD 2 i 3D. Trzeba było prace przerwać i wrócić do zaczętej kilka tygodni temu zabawy szykiem... Tym razem przyszła pora na Bricscad'a V10, T-Flex'a, Kompas-3D i ZWCAD'a. Podjąłem także próbę wykonania operacji szyku w Project Butterfly, jak na razie – bez powodzenia (czekam na informacje z pierwszej ręki – od Asafa Sagiego, czy taka operacja jest w ogóle możliwa w tym środowisku). W pozostałych systemach jednak dało się ją przeprowadzić, chociaż nie obyło się tutaj bez niespodzianek. Jeszcze tytułem wyjaśnienia: jak na razie testy nadal dotyczą jedynie szyku wykonywanego w szkicu 2D (z jednym małym wyjątkiem), polegającego na skopiowaniu/powieleniu okręgu o średnicy 2 mm w liczbie 10 000. Nad sensem takiej operacji i takiego porównania można podyskutować na forum, liczę także, iż tematu do dyskusji dostarczy przygotowany do kolejnego e-wydania artykuł na temat porównywania możliwości systemów CAD. A niebawem przejdę do szyku otworów, tym razem wykonywanego już w 3D... (...) | więcej | Na marginesie I Chwila prawdy przed telewizorem Posadziłem swoich młodszych przed TV w oczekiwaniu na Dobranoc. Trafiliśmy na końcówkę programu „Jaka to melodia”. Napięcie sięga granic, bo to finał programu. Chwila milczenia, odsłuchane ostatnie takty utworu... – Jezu, to „Lubię Wiosnę” – finalista szczęśliwie zgaduje tytuł piosenki. – Boże, udało się, ...naście tysięcy twoje!” – wykrzykuje prowadzący... I tak oto w laicyzowanym na siłę społeczeństwie z ekranu publicznej telewizji płyną takie słowa. Wbrew drugiemu przykazaniu? Pewnie tak. W momencie szczególnego napięcia? Oczywiście. Natury nie da się oszukać... ms | komentarze na forum | Na marginesie II Z rozmowy z 5-latkiem: – Tato, czy ty lubisz swoją pracę? – Tak, Antosiu, lubię. To w zasadzie taka moja pasja, hobby... – A ja nie lubię twojej pracy... – ??? – ...bo masz za mało czasu, żeby się ze mną bawić. To chyba nie do końca prawda, bo zawsze staram się znaleźć czas dla wszystkich razem i dla każdego z osobna. Ale faktem pozostaje, że gdy będę miał już duuużo czasu, by np. bawić się z moimi dziećmi... one zapewne nie będą chciały już bawić się ze mną. ms | komentarze na forum | Cytat tygodnia „(...) Bazą dla całości była rama obwiedniowa. Jej podłużnice rozszerzały się pomiędzy osiami, w obrębie przestrzeni pasażerskiej. Dodatkowo wzmocniona była pośrodku poprzeczkami układającymi się w kształt litery X. Była sztywna, a producent zapewniał, że jest połączona z nadwoziem w sposób trwały i wykluczający powstawanie jakichkolwiek hałasów. (...)” Michał Kij, „Cesarz Chromu” (Buick Roadmaster), w Automobilista nr 10/2010, s. 75 Piątek, r. Z CAD'em czy bez CAD'a? To trochę jak „z głową, czy bez głowy”. Ale jak się okazuje, można i tak, jak robiło się to kiedyś, kiedy nikomu nawet nie śniło się o komputerowych systemach wspomagania prac inżynierskich. Co nie znaczy, iż jest to rozwiązanie „na dłuższą metę”... Opis budowy prototypu samochodu przy pomocy tradycyjnych technik, ale także przyszłe plany wykorzystania inżynierii odwrotnej (skanerów 3D, technik MCAD 3D etc.) do dalszego rozwoju tego niebanalnego polskiego (!) projektu, znajdą Państwo w najbliższym e-wydaniu Prócz tego materiał dotyczący bolidów formuły pierwszej – tych ostatnich projektowanych już w najnowszych systemach CAD, z wykorzystaniem modułów symulacji i analiz, etc. Kilka słów na temat zapomnianych komputerów i systemów CAD, które podzieliły ich los (pamiętają Państwo Atari ST i Commodore Amiga?), trochę więcej na temat modularnej struktury Solid Edge ST, kolejna część cyklu porównania dwóch manipulatorów 3D, a jako temat numeru... porównywanie możliwości systemów CAD. To porównywanie możliwości przewija się ostatnio dosyć często na różnych forach internetowych, a jako temat – powraca zdumiewająco regularnie. W przypadku dopełnieniem wspomnianego artykułu będzie przygotowywane obecnie wydanie specjalne obejmujące Raport na temat systemów CAD dostępnych w Polsce. Ale, w odróżnieniu od ubiegłorocznej edycji, dostępnej jedynie w postaci elektronicznej, obecna będzie dostępna w postaci papierowej! Szczegóły już wkrótce zarówno tutaj, jak i na Będzie to pierwsze w historii wydanie papierowe. Biorąc pod uwagę światowe tendencje w metodach przekazu informacji, postać papierową zarezerwuję jednak jedynie dla wydań specjalnych ukazujących się nie częściej niż dwa razy w roku. A skoro o wydaniach papierowych mowa, polecam Państwa uwadze dwa ukazujące się w postaci tradycyjnej czasopisma. Pierwszym z nich jest mój ulubiony tytuł „Automobilista”; w najnowszym październikowym wydaniu można znaleźć historię Skody 100, polskich motorynek, amerykańskiego Buicka Roadmastera i wiele innych. Można znaleźć także pierwszą część wspomnienia o Władysławie Paszkowskim, którego miałem szczęście poznać osobiście i z którym współpracowałem na łamach „MotoPasji”. Ech, gdzie te czasy... Drugi to miesięcznik o ugruntowanej pozycji na rynku wydawnictw branżowych i popularyzatorskich, czyli „Murator”. Z najnowszym dostępnym obecnie wydaniem otrzymujemy – za cenę niespełna 10 złotych – pełną wersję ArCADii, a konkretnie – ArCADia-GRAF, czyli profesjonalny program do prostego i intuicyjnego projektowania budynku, jego instalacji i otoczenia w środowisku 3D. Piszę o tym, gdyż niektóre z portali branżowych informowały głośno o dostępności innego rozwiązania: ArCADia-TERMO, czyli programu do kompleksowych obliczeń cieplnych budynku. Może komuś się przyda, mimo iż to jednak trochę inna branża ;)... Pozdrawiam Maciej Stanisławski | komentarze | Na marginesie Wierszyk o kupie Mam nadzieję, że odbiegam od tematu :). Ale żarty na bok. Mój pierworodny w miarę regularnie czyta dwutygodnik dla dzieci pod wdzięcznym tytułem „Świerszczyk”. Tytuł ten pamiętam jeszcze z mojego dzieciństwa. Na pierwszej stronie zazwyczaj publikowany jest tam utwór wierszowany (bo niestety czasem trudno nazwać owe utwory wierszami) związany z tematem przewodnim wydania. Ostatnie poświęcono... sprzątaniu, także w ekoglobalnym rozumieniu. O ile idea wydaje się słuszna, a psie kupy istotnie są irytujące (tak dla właścicieli czworonogów, jak i osób postronnych), o tyle czynienie psiej kupy główną bohaterką wiersza dla dzieci wydaje się delikatnie mówiąc nie na miejscu... „(...) i niebawem, tuż pod słupem, zrobił kupę. A pan udaje, że nie widzi, bo pan się strasznie kupy wstydzi (...) A na chodniku leży kupa (...) I tylko kupa milczy uparcie (...)” Zastanawiam się, czy autor wiersza zapatrzył się w twórczość Gombrowicza i chce dzieci „upupić”, a może raczej: „ukupić”, czy też nie daj Boże wylewający się z ekranu styl prowadzenia polityki powoli zaczyna przenikać nawet do prasy dziecięcej? Bo przecież nad niektórymi forami internetowymi, także tymi poświęconymi tematyce CAD, zaczyna krążyć widmo... jakiegoś kota. To tak a'propos qpy... ms W nocy ze środy na czwartek, 22/ r. | komentarze | Cytat tygodnia „(...) W ciągu zaledwie pięciu miesięcy czterech inżynierów opracowało komputer, którego parametry techniczne daleko przewyższają wszystkie inne w tej klasie cenowej. (...)” Borys Schrade: Amiga kontra Atari ST, „Bajtek" nr 3-4/1986 r. Środa, r. Mania testowania cz. II „W jaki sposób, w jakim celu i czy w ogóle... warto porównywać systemy CAD?” Tak brzmi temat numeru najbliższego e-wydania, będący zarazem fragmentem większego opracowania, które trafi także do edycji papierowej (pierwszy raz w historii publikacji E-wydanie już wkrótce, a na razie powrócimy do niedoskonałej i zdaniem niektórych pozbawionej sensu metody porównywania możliwości systemów CAD. Czyli do zabawy szykiem/wzorem etc... Zanim podejmę watek, mała dygresja: pewna tocząca się na popularnym forum dyskusja na temat porównywania możliwości systemów CAD przypomniała mi wieczny spór użytkowników ośmio i szesnastobitowych komputerów Atari i Commodore, toczony w latach 80. ubiegłego wieku. Temu wspomnieniu zawdzięczam zamieszczony wyżej cytat tygodnia. Ale do rzeczy... Obecny „odcinek” porównania powstał dzięki uprzejmości jednego ze stałych czytelników cytowanego już tutaj „Remika78”. Korzystając ze stacji roboczej o słusznych parametrach (zwłaszcza w konfrontacji ze sprzętem piszącego te słowa), dokonał on zestawienia szybkości wykonywania tego samego zadania w trzech różnych systemach CAD: dwóch darmowych i jednym komercyjnym. Owe darmowe przewijały się już na łamach blogu, ale AutoCAD Mechanical 2011 pojawia się dzięki niemu po raz pierwszy. Zacznijmy od parametrów sprzętu, na którym dokonano testu: Intel Core i7 920 GHz, RAM DDR3 3x2GB 1333MHz CL7 Platinum Triple Channel, płyta główna ASUS P6T De Luxe i grafika NVIDIA Quadro FX 3700. Całość pod kontrolą Windows Vista 64-bit SP2. Parametry przytaczam możliwie dokładnie, bo może podpowiedzą one komuś w jakim kierunku modernizować swój sprzęt (dla mnie stanowią taką wskazówkę). Zadanie... ...polegało na wykonaniu szyku prostokątnego figury płaskiej (kwadrat) 100 x 100 i 100 x 1000 (o ile pierwszy parametr zadania uwzględniałem w swojej I części testów, o tyle II stanowi tutaj pewną nowość). Wyniki testów Remik78 porównaniu poddał AutoCAD'a Mechanicala 2011, DraftSight'a i Solid Edge 2D Drafting. Szyk 10 000 elementów AM2011 wykonał w czasie 3,5 s, DraftSight poradził sobie z zadaniem w czasie o połowę krótszym (!), bo w 1,75 s, natomiast SolidEdge 2D Drafting potrzebował 10,5 sekundy. Podobnie jak w moim porównaniu, także tutaj różnica w szybkości była znaczna, na niekorzyść ostatniego. O przyczynie – za chwilę. Szyk 100 000 elementów przyniósł ciekawsze wyniki. Przede wszystkim – zmiana miejsc! Tutaj najszybszy okazał się AM2011, który potrzebował 30 s. DraftSight uplasował się na kolejnej pozycji z czasem 1'20”, natomiast 2D Drafting potrzebował 8'50”. Przyczyną małej szybkość tego ostatniego jest sposób jego pracy w oparciu o algorytmy przygotowane z myślą o systemach CAD 3D. Solid Edge 2D Drafting, o czym wielokrotnie pisałem na łamach i jest w zasadzie samodzielną, wyodrębnioną częścią Solid Edge ST, jego modułem Draft oferowanym jako darmowe narzędzie CAD 2D. Szyk liniowy, kołowy, jakikolwiek wykonywany jest w nim za pomocą procedur i algorytmów środowiska CAD 3D. Wydaje się zatem zasadne porównywanie go z takimi systemami, ale z drugiej strony – jest on przecież CAD'em 2D i powinien znaleźć się w tej „rodzinie”. Niedobory szybkości potrafi zresztą zrównoważyć na inne sposoby, a powstał przecież z myślą o przygotowaniu użytkowników do migracji ze środowiska 2D do 3D, a nie jako super szybki CAD 2D. Nie zmienia to jednak faktu, iż dobre wyniki DraftSight mogą dawać do myślenia. Tyle jeśli chodzi o moje uwagi/wnioski, ale pozwolę sobie przytoczyć jeszcze spostrzeżenia Remika78. Zachowanie podczas pracy W przypadku AM2011, podczas generowania szyku program nie reagował na polecenia, a pasek wstęgowy z ikonami nie był poprawnie wyświetlany. Po wykonaniu zadania, przy poleceniach Pan i Zoom obraz był płynnie wyświetlany. AutoCAD informuje użytkownika o fakcie, iż ilość elementów wykonywanych szykiem nie może przekroczyć 100 000. Darmowe aplikacje, zarówno DraftSight, jak i SolidEdge 2D Drafting, również nie reagowały na polecenia w trakcie wykonywania zadania. Obraz w DraftSight podczas operacji Pan i Zoom wyświetlany był w miarę płynnie, natomiast w SolidEdge 2D we znaki dawał się już brak płynności. Wnioski Jak wynika z powyższego, żadna z testowanych aplikacji nie wykonywała polecenia szyku „w tle”, umożliwiając tym samym użytkownikowi wykonywanie równolegle innych zadań. Tak na marginesie – jeśli natrafimy podczas testów na aplikację reagującą na inne polecenia podczas wykonywania operacji szyku, będzie to wskazywało na jej przewagę w tym zakresie. Może więc nawet taki prosty i z pozoru pozbawiony sensu (na co komu tyle otworów?) test ma jednak znaczenie praktyczne? Można także wysunąć wniosek, że komercyjny program w tym porównaniu wypadł jednak najlepiej, cyt. za Remik78: „(...) AM2011, za którego trzeba już zapłacić i to dość słono, będzie sobie elegancko radził w firmach, w których wykonuje się skomplikowane projekty techniczne, gdzie ilość obiektów na rysunku można liczyć w tysiącach...” Zachęcam do komentarzy i nadsyłania własnych porównań, a ja udostępnię niedługo wyniki testu przeprowadzonego na moim laptopie dla Kompas-3D, T-Flex i Bricscada. Maciej Stanisławski | komentarze | czytaj także: | testowania część I | testowania część III | Milion otworów w szyku | Brawa dla 2D | Moment of Inspiration | Modularny Solid Edge ST | Solid Edge 2D Drafting tagi: Solid Edge 2D, DraftSight, porównywanie możliwości CAD Cytat tygodnia „(...) Stary gramofon przeszedł do historii, mimo że dziełem sztuki nigdy nie był, a może właśnie dlatego, że był przedmiotem użytkowym, genialnym tworem tej epoki, jaką był schyłek wieku dziewiętnastego. Nie zawsze przedmioty użytkowe zasługują na uwagę. Przeciwnie – czasem są piękniejsze od dzieł sztuki – lecz zawsze służą! Ich główną cechą jest funkcjonalność, po to zostały wykonane. A zatem czas jest ich największym wrogiem. Wypiera je przedmiot, prędzej, lepiej wykonujące te same czynności. (...)” Jan. P. Pruszyński: Stary gramofon stara płyta. KAW, Warszawa 1985 Sobota, r. Można i w garażu :) Zaczęło się „niewinnie”: od pomysłu na portal poświęcony nowoczesnym technologiom. A efektem istnienia portalu jest... nowatorskie rozwiązanie dotyczące odprężania wibracyjnego! Portal Marcina Szeligi, a także wydawane przez niego regularnie e-czasopismo pt.: „Praktyczne Rozwiązania” znany jest zapewne wszystkim stałym czytelnikom W chwili obecnej o panu Marcinie może dowiedzieć się jeszcze więcej osób. Rozwiązanie opracowane za sprawą wspomnianej inicjatywy, jaką jest jego portal i przy jego udziale (na zdjęciu pierwszy z prawej), nabrało rozgłosu, także za pośrednictwem prasy... i to niekoniecznie fachowej. Skąd rozgłos? Otóż dzięki swojemu portalowi Marcin Szeliga spotkał się z Dariuszem Polakiem, mieszkańcem Tarnowskich Gór. Razem dopracowali pomysł stabilizacji naprężeń spawalniczych metodą wibracyjną. I razem pojechali do Krakowa, aby swoim pomysłem zainteresować kogoś z AGH. Udało się, o czym za chwilę. Jak Państwo się zapewne orientujecie, podczas procesu spawania powstają naprężenia – czyli zmieniają się właściwości konstrukcji. Odprężanie pozwala na jej stabilizację, na zminimalizowanie ryzyka deformacji i odkształceń. Można to zrobić metodą termiczną, lub mechaniczną. Samo odprężanie nie jest niczym nowym, ale... w garażu w Radzionkowie, rodzinnej miejscowości Pana Marcina, przeprowadzono udany eksperyment z udziałem dr Tomasza Korbiela (AGH). Innowacyjność testowanej metody polega na sposobie zawibrowywania konstrukcji za pomocą przenośnego urządzenia elektrycznego, pozwalającego na sterowanie drganiami za pośrednictwem odpowiedniego oprogramowania. Niebawem urządzenie zostanie przewiezione do AGH, a tam testom wytrzymałościowym poddane zostaną konstrukcje odprężane przy jego użyciu. Cóż pozostaje powiedzieć – w niejednym garażu następowały przełomowe momenty w dziedzinach techniki i technologii. Z takim „dziedzictwem” wszystko powinno się udać! Powodzenia Marcinie i czekamy na więcej! Maciej Stanisławski to nie jedyna „wirtualna” inicjatywa Marcina Szeligi. Zachęcam także do zapoznania się z Wirtualnym Biurem Konstrukcyjno-Technologicznym ( Źródło: Cytat tygodnia „Co tak naprawdę kryje się pod pojęciem >> nowa wersja programu >kubełek>w chmurze> | > | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 ... Blog monitorowany przez: Okna panoramiczne wybieramy, gdy naszym celem jest zatarcie wszelkich barier między światem zewnętrznym a wnętrzem naszego domu. Dlatego tak często okna panoramiczne montuje się w sypialni lub w pokoju dziennym. Istotne jest umiejscowienie okien w orientacji południowej, która w okresie zimowym przyciągnie dużą ilość światła i
Panoramiczny film, film przeznaczony do wyświetlania na szerokoformatowym (panoramicznym) ekranie. Proporcje szerokości do wysokości zwykłego standardowego ekranu wynosiły 1,33:1, przy filmach panoramicznych zaś proporcje te wynoszą: w Europie 1,66:1, w Ameryce 1,85:1, w systemie CinemaScope 2,35:1, w systemie Vistavision 2,0:1, przy taśmie 70 mm 2,2:1. Różnice wymiarów taśmy filmowej redukowane są podczas projekcji przez maskowanie ekranu, czyli przysłanianie jego części nieprzezroczystą, odpowiednich wymiarów ramą. Powiązane hasła
Najczęściej spotyka się zawężanie zarejestrowanego obrazu panoramicznego do szerokości taśmy 35 mmm metodą anamorfozy optycznej: ujęcie szerokoformatowe zostaje ścieśnione optycznie przez anamorfot tak, że mieści się w standardowej ramie filmu 35 mm. Anamorfot zbudowany jest zazwyczaj z soczewek cylindrycznych, które dają kinopanorama ż IV, CMs. \kinopanoramamie, blm «jeden z systemów filmu panoramicznego, polegający na projekcji z trzech taśm filmowych jednocześnie» Słownik języka polskiego . 2013. Look at other dictionaries: Kinopanorama — is a three lens, three film widescreen film format. Kinopanorama was originally known as Panorama by Soviet filmmakers (Russian: Panoramikh Filmov ) in the Soviet Union. In other countries, including Cuba, Greece, Norway and Sweden, it was… … Wikipedia Kinopanorama — ● Kinopanorama nom masculin (nom déposé) Procédé soviétique de cinéma sur grand écran, similaire au Cinérama … Encyclopédie Universelle Kinopanorama — Le Kinopanorama était une salle de cinéma réputée à Paris, située 60 avenue de La Motte Picquet dans le 15e arrondissement, dirigée par Pierre Pinton. Sommaire 1 Historique Splendid Palace Kinopanorama … Wikipédia en Français Krugovaya Kinopanorama — The entrance to the circular building of the Krugovaya Kinopanorama on the grounds of the All Russia Exhibition Centre. The Krugovaya Kinopanorama or Circular Kinopanorama (Russian: Круговая кинопанорама) is a cinema in Moscow of Russia which… … Wikipedia Cinerama — Kino in Seattle, USA „Cinerama“ ist ein 1952 von der gleichnamigen Firma entwickeltes, extremes Breitwand Filmformat mit dem Seitenverhältnis von 1:2,685 (de facto also 1:2,7) Bei der Aufnahme und bei der Projektion sind drei synchron laufende 35 … Deutsch Wikipedia CINERAMA — Kino in Seattle, USA „Cinerama“ ist ein 1952 von der gleichnamigen Firma entwickeltes, extremes Breitwand Filmformat mit dem Seitenverhältnis von 1:2,685 (de facto also 1:2,7) Bei der Aufnahme und bei der Projektion sind drei synchron laufende 35 … Deutsch Wikipedia Cinerama — For the UK rock group, see Cinerama (band). Cinerama is the trademarked name for a widescreen process which works by simultaneously projecting images from three synchronized 35 mm projectors onto a huge, deeply curved screen, subtending 146° … Wikipedia Grand Ecran Italie — Grand Écran Italie Immeuble Italie 2 Le Gaumont Grand Écran Italie est un complexe cinématographique situé Place d Italie dans le 13e arrondissement de Paris, qui a été fermé début 2006 par le groupe Eur … Wikipédia en Français Grand Écran Italie — Immeuble Italie 2 Le Gaumont Grand Écran Italie, complexe cinématographique polyvalent situé Place d Italie dans le 13e arrondissement de Paris, est l aboutissement d un projet d urbanisme à vocation culturelle conçu en 1988 par la municipalité… … Wikipédia en Français Circle-Vision 360° — is a film technique, refined by The Walt Disney Company, that uses nine cameras for nine huge screens arranged in a circle. The cameras are usually mounted on top of an automobile for scenes through cities and highways, while films such as The… … Wikipedia
[czytaj: c-irkarama] jedna z technik filmu panoramicznego oparta na jednoczesnej projekcji obrazu z jedenastu taśm filmowych na kolisty ekran otaczający widownię; circarama KOMENTARZE koalar # 2005-04-14
For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Kinopanorama. Connected to: {{:: Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Kinopanorama – jeden z systemów filmu panoramicznego, polegający na projekcji z trzech taśm filmowych jednocześnie, opracowany w latach 1956–1957 w radzieckim Instytucie Badań nad Kinem i Fotografią (NIKFI). Głównym autorem prototypu był Jewsiej Michajłowicz Gołdowskij (1903 – 1971)[1]. Zobacz też Cinerama Przypisy ↑ Jeremy Sefton-Parke: Kinopanorama History (ang.). 2003. [dostęp 2011-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-31)]. {{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}} This page is based on a Wikipedia article written by contributors (read/edit). Text is available under the CC BY-SA license; additional terms may apply. Images, videos and audio are available under their respective licenses. {{ of {{ Date: {{ || 'Unknown'}} Date: {{( | date:'mediumDate') || 'Unknown'}} Credit: Uploaded by: {{ on {{ | date:'mediumDate'}} License: {{ || || || 'Unknown'}} License: {{ || || || 'Unknown'}} View file on Wikipedia Thanks for reporting this video! ✕ This article was just edited, click to reload Please click Add in the dialog above Please click Allow in the top-left corner, then click Install Now in the dialog Please click Open in the download dialog, then click Install Please click the "Downloads" icon in the Safari toolbar, open the first download in the list, then click Install {{::$ {{:: {{:: - {{:: Follow Us Don't forget to rate us KOMANDO BEHCET (1974) reż. Yilmaz Atadeniz Doskonały przykład tureckiego kina akcji lat 70. z niezwykle popularnym wówczas (99 Przykłady Odmieniaj "Poszliśmy zobaczyć jakąś epopeję w kinie “Technicolor and Cinerama""." Cinerama była po raz pierwszy zaprezentowana 30 września 1952 roku na Broadway Theatre w Nowym Jorku. WikiMatrix Szerokie ekrany, cinerama, filmy w 3D, jasna cholera, w desperacji zaczęto kręcić nawet filmy z zapachami. Literature Cinerama została wymyślona przez Freda Wallera i Meriana C. Coopera. WikiMatrix Powiedział, że na ekranie Cinerama zyskuje każdy film. Literature Światowa premiera odbyła się 4 grudnia 2013 roku w Cinerama Dome w Hollywood w Kalifornii. WikiMatrix Mieli tam jeden z ostatnich w kraju ekranów typu Cinerama. Literature Pięć razy zaciągnąłeś mnie na „2001: Odyseję kosmiczną”, kiedy grali to w „Cinerama” w Houston. Literature Atrakcyjność systemu anamorfotycznego polegała na tym, że oferował on podobne proporcje obrazu co Cinerama (2,59:1), ale bez jego niewygody i konieczności synchronizacji mechanizmów przesuwu taśm. WikiMatrix Powtórka leciała w VistaVision i w Cineramie. Literature Redaktor Magazynu Filmowego Cinerama. WikiMatrix Przybywają, żeby usiąść w fotelach Chińskiego Teatru Manna, Teatru Pantages, Teatru Kodaka, El Capitan, Cinerama Dome. Literature jeden z systemów filmu panoramicznego + Añadir traducción Añadir cinerama "cinerama" en el diccionario polaco - español. cinerama. wiki Mostrar traducciones W pierwszym etapie związanym z przygotowaniem materiału badawczego spre-cyzowano rodzaj materiału wizyjno-fonicznego, który został poddany badaniu. Zało-żono, że badanie wpływu kierunku patrzenia na percepcję dźwięku powinno być prze-prowadzone z wykorzystaniem trzech rodzajów próbek. Pierwszy rodzaj próbek umoż-liwił przeprowadzenie tak zwanego „testu podstawowego” (ang. basic test), na potrzeby niniejszej pracy określanego skrótem BT. BT może być przeprowadzany w różnych konfiguracjach [4] [8] [20] [124]. Wyodrębnić można jego charakterystyczne cechy: bodźce wzrokowe i słuchowe trwają bardzo krótko (120-200 ms), odstęp pomiędzy kolejnymi bodźcami jest równy wielokrotności czasu trwania pojedynczego bodźca. Ponadto, dźwięk i obraz są najczęściej prezentowane synchronicznie. Bodziec słucho-wy może przyjmować różną postać. W badaniach opisanych w literaturze najczęściej 92 wykorzystywanym bodźcem wzrokowym były pojedyncze jednobarwne kwadraty lub koła (dyski), zaś bodźcem słuchowym – szum biały, dźwięk metronomu lub pojedyn-cze tony. W przygotowanym na potrzeby badań rozprawy doktorskiej teście BT stymulato-rem uwagi wzrokowo-słuchowej był biały dysk o średnicy 150 pikseli na czarnym tle, prezentowany synchronicznie z tonem prostym o częstotliwości 1 kHz. Próbka BT, podobnie jak pozostałe próbki wykorzystane w badaniu, była wyświetlana na ekranie monitora komputerowego o rozdzielczości 1280x1024 pikseli. Zastosowano łagodne zwiększanie i zmniejszanie poziomu dźwięku (ang. fade in, fade out) w celu wyelimino-wania charakterystycznych trzasków. Czas trwyelimino-wania próbki wizyjno-fonicznej testu pod-stawowego wynosił 8080 ms. Próbka zawierała serię ośmiu segmentów „bodziec + przerwa”, przy czym przed pierwszym segmentem występowała przerwa o czasie trwa-nia 720 ms. Rys. przedstawia strukturę czasową testu podstawowego BT w sposób graficzny. Rys. Struktura czasowa testu podstawowego Czas trwania bodźca wizyjno-fonicznego wynosił 200 ms, a wartość ta nie była dobrana w sposób przypadkowy. W związku z faktem, że próbka BT została przygo-towana jako zwyczajny plik wizyjno-foniczny odtwarzany z częstotliwością 25 klatek na sekundę, czas trwania bodźca powinien być wielokrotnością liczby 25 w celu zachowa-nia synchronizacji pomiędzy pobudzeniem wzrokowym i słuchowym. Próbka BT była odtwarzana w trzech różnych konfiguracjach w czasie badania. We wszystkich konfigu-racjach ścieżka dźwiękowa próbki była taka sama, a bodziec słuchowy był monofo-93 niczny, co oznacza, że w czasie odtwarzania próbki w dwukanałowym systemie stereo-fonicznym z lewego i prawego kanału emitowany był dźwięk o takim samym poziomie. W pierwszej konfiguracji prezentowana była tylko ścieżka dźwiękowa próbki BT. W drugiej konfiguracji ze ścieżką dźwiękową zsynchronizowany był bodziec wzrokowy w postaci białego dysku. Środek dysku pokrywał się z punktem o współrzędnych (320, 512), co oznacza, że współrzędna odcięta pokrywała się z ¼ szerokości ekranu, zaś współrzędna rzędna – z połową wysokości ekranu. W trzeciej konfiguracji próbki BT środek dysku pokrywał się z punktem (960, 512), czyli współrzędna odcięta leżała w ¾ szerokości ekranu. Na rys. w sposób graficzny przedstawiono położenie białego dysku stymulującego uwagę wzrokową badanego zarówno w drugiej, jak i w trzeciej konfiguracji próbki BT. W punkcie 1 w Załączniku B niniejszej rozprawy scharaktery-zowano poszczególne konfiguracje próbki BT. a) b) Rys. Położenie bodźca wzrokowego w badaniu podstawowym: a) druga konfiguracja próbki BT, b) trzecia konfiguracja próbki Drugi rodzaj próbek wykorzystanych w przeprowadzonych badaniach stanowiły fragmenty rzeczywistych filmów. Przyjęto, że badaniu poddany zostanie zarówno kon-wencjonalny obraz wizyjny (film 2D), jak i wizyjny obraz stereoskopowy (3D) [41]. Badanie wpływu kierunku patrzenia na lokalizację pozornego źródła dźwięku (wpływ ściągający obrazu na percepcję dźwięku) z wykorzystaniem trójwymiarowego materiału wizyjnego stanowi innowację w stosunku do prowadzonych dotychczas badań korelacji wzrokowo-słuchowych w kontekście lokalizacji pozornego źródła dźwięku w panora-mie stereofonicznej. Przygotowanie próbek wizyjno-fonicznych z obrazem 3D wyma-gało pozyskania filmów 3D w formacie umożliwiającym swobodny wybór pożądanych fragmentów nagrania. Zdecydowano się na wykorzystanie fragmentów filmów zapisa-94 nych w formacie Blu-ray 3Ds[157]. Rozdzielczość klatki każdej składowej (lewej i pra-wej) obrazu stereoskopowego zapisanego na nośniku Blu-ray w tym formacie wynosi 1920x1080 pikseli (powszechnie nazywana rozdzielczością „Full HD” – ang. Full High Definition). Ponadto, możliwe było przekonwertowanie filmu 3D z formatu Blu-ray 3D do tak zwanego formatu „side-by-side”. W formacie „side-by-side” lewa i prawa skła-dowa obrazu są połączone ze sobą jedną krawędzią w płaszczyźnie poziomej z zacho-waniem pełnego rozmiaru klatki każdej składowej. Dlatego rozdzielczość klatki obrazu stereoskopowego, którego każda ze składowych jest zapisana w rozdzielczości Full HD, wynosi 3840x1080 pikseli. Taki format zapisu obrazu stereoskopowego nie posia-da w języku polskim odpowiedniego określenia, natomiast w literaturze anglojęzycznej nazywa się go formatem „side-by-side 100%”. Przykładowa klatka obrazu stereosko-powego w tym formacie została przedstawiona na rys. Rys. Ramka obrazu 3D w formacie side-by-side 100%, rozdzielczość: 3840x1080 pikseli W badaniach wykorzystano próbki wizyjno-foniczne stanowiące fragmenty fil-mów dostępnych na rynku (w czasie przygotowywania materiału badawczego) w for-macie Blu-ray 3D. Pozyskano następujące filmy 3D: „Alicja w Krainie Czarów”, „Ava-tar”, „Piranha 3D” oraz „Resident Evil: Afterlife”. W celu przekonwertowania filmów z formatu Blu-ray 3D do łatwo edytowalnego formatu MKV czy AVI wykorzystano licencję na aplikację DVDFab Blu-ray 3D Ripper dostępną w zestawie narzędzi DVD-Fab 8. Program ten umożliwia konwersję materiału wizyjno-fonicznego zapisanego w formacie Blu-ray 3D do następujących formatów: MKV, AVI, MP4 oraz WMV. Po-mimo, że program pozwala na zapisanie obrazu stereoskopowego w formacie „side-by-side 100%” o rozdzielczości 3840x1080 pikseli, zdecydowano się na zapisanie obrazu o rozmiarze klatki 1440x406 pikseli. Wybór klatki o takim rozmiarze wynikał bezpośred-95 nio z ograniczonej mocy obliczeniowej systemu śledzenia wzroku, który jednocześnie wyświetlał próbkę wizyjno-foniczną oraz przetwarzał obraz z wbudowanej w nim ka-mery w celu wyznaczenia PoR. Problem ten dotyczył zarówno komercyjnego systemu Tobii T60, jak i opracowanego w Katedrze Systemów Multimedialnych systemu CO. Mniejszy rozmiar klatki umożliwił płynne odtwarzanie materiału badawczego przy jed-noczesnym zapisie punktów fiksacji. Poniżej przedstawiono kolejne kroki przygotowania materiału wizyjno-fonicznego. Ze względu na różne ograniczenia systemowo-technologiczne zastosowa-ne podejście wymagało wielu działań. Po przekonwertowaniu filmów 3D do formatu AVI okazało się, że w przypadku każdego przekonwertowanego w ten sposób filmu, indeks kontenera AVIs jest niepoprawny. Choć możliwe było odtwarzanie pliku AVI z uszkodzonym indeksem, okazało się, że nie jest możliwe przewijanie filmu w trakcie odtwarzania oraz wybranie pożądanego fragmentu filmu i poprawne zapisanie go do nowego pliku. W związku z powyższym przekonwertowano wszystkie filmy 3D do formatu MKV, który pozwolił na swobodny wybór fragmentu filmu. Niestety, ze względu na ograniczenia wynikające z wymagań systemów Tobii T60 i CO, które współpracują jedynie z filmami w formacie AVI, konieczne okazało się zapisanie wy-branego fragmentu filmu do formatu AVI. Wspomnieć należy, że wszystkie wymienio-ne wyżej filmy posiadają ścieżkę dźwiękową przygotowaną w systemie dźwięku doo-kólnego Założono, że w materiale badawczym pozyskanym z filmów 3D towarzy-szący obrazowi dźwięk będzie przestrzenny (dookólny) – ang. surround sound. Program DVDFab Blu-ray 3D Ripper umożliwia zapisanie ścieżki dźwiękowej filmu w formacie DTS bez ingerencji w rozkład pozornych źródeł dźwięku w wielokanałowej panoramie stereofonicznej. Ścieżki dźwiękowe wybranych fragmentów filmów zapisano właśnie w formacie DTS. Program VirtualDub obsługujący skrypty AVS (Avisynth) pozwala na wczytanie filmów w formacie MKV i eksport do formatu AVI, ale niestety jednocze-śnie dokonuje automatycznej konwersji formatu ścieżki dźwiękowej „w dół” (ang. dow-nmix) – z dźwięku sześciokanałowego ( do dźwięku dwukanałowego ( W związku z powyższym do programu VirtualDub wczytano dwa strumienie wizyjno-foniczne: jeden w formacie MKV, drugi w formacie AVI. Z pierwszego strumienia wyekstrahowano ścieżkę obrazu wizyjnego, z drugiego zaś – ścieżkę dźwiękową. Takie 96 podejście pozwoliło na pozyskanie materiału badawczego w postaci pożądanych frag-mentów filmów w formacie „side-by-side 100%” o rozdzielczości klatki obrazu stereo-skopowego 1440x406 pikseli i ścieżce dźwiękowej z dźwiękiem sześciokanałowym ( zakodowanym w formacie DTS. Przedstawioną powyżej metodykę pozyskania próbek wizyjno-fonicznych w założonym wcześniej formacie zobrazowano w postaci schema-tu blokowego na rys. Rys. Schemat blokowy pozyskania próbek wizyjno-fonicznych w formacie AVI w wyniku konwersji z formatu Blu-ray 3D Niestety, pomimo przygotowania próbek wizyjno-fonicznych z dźwiękiem doo-kólnym, podczas badań odtwarzany był dźwięk dwukanałowy ( Wynikało to bez-pośrednio z faktu, że komercyjny system Tobii T60 nie był wyposażony w wielokana-łową kartę dźwiękową, która umożliwiłaby odtworzenie dźwięku dookólnego zakodo-wanego w formacie DTS. Dlatego dla zachowania systematycznego charakteru badań w drugiej serii eksperymentów – z wykorzystaniem systemu CO, odtwarzano dźwięk dwukanałowy, pomimo że system śledzenia wzroku opracowany w Katedrze Systemów Multimedialnych umożliwia prowadzenie badań z wykorzystaniem materiału z dźwię-kiem dookólnym. Jednak należy zaznaczyć, że praktycznie w całym przygotowanym materiale badawczym dźwięk dookólny nie odgrywał najważniejszej roli, ponieważ w kanałach LS (ang. left surround) oraz RS (ang. right surround), odpowiedzialnych za efekt przestrzenności dźwięku zawarta była jedynie informacja o tak zwanym tle akustycz-nyms prezentowanej sceny. 97 Ponieważ nie jest możliwe wyświetlanie obrazu trójwymiarowego na monitorze systemu Tobii T60 w technice innej niż anaglifowa, wybrane próbki wizyjno-foniczne przeznaczone do wyświetlania obrazu stereoskopowego, przygotowano właśnie w technice anaglifowej. Ostateczna rozdzielczość klatki obrazu stereoskopowego wynosi-ła zatem 720x406 pikseli. Poza tym, w przypadku wybranych próbek wizyjno-fonicznych stanowiących fragmenty filmów fabularnych poza próbkami z obrazem 3D przygotowano również próbki z obrazem 2D oraz próbki w wersji z napisami w języku polskim. Celem przygotowania różnych konfiguracji tej samej próbki było zbadanie wpływu trzeciego wymiaru obrazu oraz wpływu czytania polskich napisów na lokali-zowanie pozornego źródła dźwięku w panoramie stereofonicznej. W Załączniku B w punktach 2–7 scharakteryzowano poszczególne próbki testowe, opracowane na pod-stawie fragmentów filmów 3D. Poza próbkami testu podstawowego oraz fragmentami rzeczywistych filmów, ba-dania przeprowadzono również z wykorzystaniem próbek wizyjno-fonicznych przygo-towanych przez autora rozprawy. Próbki te stanowią fragmenty nagrania koncertu skrzypcowo-fortepianowego zarejestrowanego w technice stereoskopowej. Autor zare-jestrował obraz trójwymiarowy z wykorzystaniem dwóch identycznych kamer (firmy Panasonic, model AG-HMC151E), umieszczonych na specjalnej podstawce, zapewnia-jącej ich stabilne, równoległe położenie. W ramach dygresji warto zaznaczyć, iż wspo-mniana podstawka umożliwiająca równoległe zamontowanie dwóch kamer nie posiada jednoznacznego polskiego określenia czy terminu. Środowisko naukowe Politechniki Poznańskiej, opracowujące metody kodowania obrazów stereoskopowych konse-kwentnie nazywa tę podstawkę „dubletem kamerowym” [37]. Poza tym określeniem można również spotkać się z terminem „rig kamerowy”, który stanowi bezpośrednie przełożenie z języka angielskiego (ang. camera rig). To drugie określenie traktuje się jed-nak jako żargon techniczny środowiska filmowego. W związku z tym, że pojęcie „du-blet” może kojarzyć się niejednoznacznie, podstawka umożliwiająca zamontowanie dwóch kamer na statywie będzie nazywana w ramach niniejszej rozprawy po prostu „podstawką kamerową”s. Dwie kamery zamontowane w sposób równoległy na „pod-stawce kamerowej” przedstawiono na rys. Nagranie wizyjne koncertu zrealizowano zgodnie z podstawowymi zasadami rejestracji obrazu stereoskopowego. Kamery 98 umieszczone na „podstawce kamerowej” w minimalnej odległości od siebie. Odległość pomiędzy środkami obiektywów kamer, czyli tak zwana stereobazas wynosiła 145 mm. Rys. Rejestracja obrazu stereoskopowego z wykorzystaniem „podstawki kamerowej” Szerokość stereobazy w przypadku wykorzystanego zestawu rejestrującego obraz stereoskopowy wynikała z wymiarów kamer. Odległość równa 145 mm stanowi mini-malną odległość, w jakiej mogą znajdować się środki obiektywów wykorzystanych ka-mer. Istnieje reguła, pozwalająca na określenie szerokości stereobazy, dla której percy-powany przez widza efekt 3D nie wywołuje poczucia dyskomfortu. Jest to tak zwana „reguła 3%”, którą wykazano w sposób empiryczny [96] [146]. Zgodnie z „regułą 3%” szerokość stereobazy powinna wynosić 1/30 odległości pomiędzy zestawem rejestrują-cym a pierwszym planem znajdująrejestrują-cym się na scenie. Oznacza to, że na każdy 1 m tej odległości powinno przypadać 25 mm szerokości stereobazy. Regułę tę można odwró-cić w celu ustalenia odległości zestawu rejestrującego od obiektu znajdującego się w pierwszym planie. Zatem, zgodnie z „regułą 3%” optymalna odległość zestawu reje-strującego o szerokości stereobazy równej 145 mm wynosi 5,8 m. Ze względu na wy-miary pomieszczenia i panujące w nim warunki, odległość ta nie została zachowana. W rzeczywistości zarejestrowano obraz trójwymiarowy w mniejszej odległości zestawu rejestrującego od pierwszego planu, ale w procesie postprodukcji (przygotowania obra-zu stereoskopowego z wykorzystaniem zarejestrowanej lewej i prawej składowej) zmie-niono rozsunięcie składowych w płaszczyźnie poziomej, co pozwoliło na uzyskanie prawidłowego efektu 3D (poprawnej fuzji). Wspomniana „reguła 3%” ma zastosowa-nie tylko w przypadku tworzenia wizyjnego obrazu stereoskopowego, który w założe-99 niu ma być wyświetlany na niewielkich wyświetlaczach, takich jak monitory kompute-rowe czy ekrany telewizyjne [96] [146]. Należy pamiętać, że w przypadku rejestracji obrazu trójwymiarowego z wykorzy-staniem dwóch kamer bardzo ważna jest kwestia synchronizacji zapisu obrazu i dźwię-ku przez kamery. W przypaddźwię-ku nagrania koncertu skrzypcowo-fortepianowego zasto-sowano jednocześnie dwie proste metody synchronizacji. Po pierwsze, zapis w rach uruchomiono za pomocą pilota. W nagraniu wykorzystano dwie identyczne kame-ry, zatem ich włączenie nastąpiło w tym samym momencie. Ponadto, po każdym włą-czeniu zapisu w kamerach klaśnięto dłońmi. Klaśnięcie jest widoczne w przebiegu cza-sowym sygnału dźwiękowego (ang. waveform) jako charakterystyczny „pik” o wysokiej amplitudzie i krótkim czasie trwania (charakter impulsowy). Dwa strumienie wizyjne lewej i prawej składowej obrazu stereoskopowego można w stosunkowo łatwy sposób z sobą zsynchronizować właśnie na podstawie położenia tego „piku” w ścieżkach dźwiękowych obu strumieni. Podczas rejestracji obrazu trójwymiarowego zadbano o zachowanie identycznych ustawień (na obu kamerach) następujących wielko-ści/parametrów: balans bieli (ang. white balance – WB), wartość przysłony (ang. iris), długość ogniskowej (ang. focal length). Zestaw rejestrujący ustawiono względem sceny w taki sposób, aby każdy z instrumentów zajmował odpowiednią część kadru – skrzypce znajdowały się w lewej części, zaś pianista – w prawej części kadru. Dźwięk zarejestro-wano za pomocą przenośnego rejestratora dźwięku Zoom H4 (2 kanały, częstotliwość próbkowania: 48000 Hz, rozdzielczość bitowa: 16 bitów). Jak wspomniano we Wprowadzeniu, jednym z wątków przeprowadzonych w ra-mach niniejszej rozprawy eksperymentów było zbadanie zjawiska skalowalności wpły-wu ściągającego obrazu na percepcję dźwięku, zgodnie z którym wielkość wyświetlacza, na którym prezentowany jest materiał wizyjny, nie wpływa istotnie na wpływ ściągający obrazu na percepcję dźwięku. W celu przeprowadzania badań skalowalności wybrane próbki testowe były prezentowane badanym w 3 różnych konfiguracjach. Wyjściowy rozmiar klatki obrazu miał wymiar 1280x1024 pikseli. Próbki wizyjne o takim rozmia-rze klatki powstały w wyniku prozmia-rzeskalowania klatki obrazu o rozmiarozmia-rze 720x406 pikseli do tego rozmiaru z zachowaniem oryginalnych proporcji obrazu. Materiał badawczy o takich wymiarach klatki wyświetlano w dwóch różnych ustawieniach stanowiska ba-100 dawczego. W pierwszym ustawieniu stanowisko badawcze było skonfigurowane typo-wo, to znaczy obraz był wyświetlany na ekranie monitora systemu śledzenia wzroku, a badany był oddalony od ekranu o 60 cm. W drugim ustawieniu badany oglądał obraz wyświetlany na ekranie projektora i był oddalony od niego o 285 cm. Dokładniejszą charakterystykę tych dwóch konfiguracji stanowiska badawczego zamieszczono w pod-rozdziale W trzeciej konfiguracji prezentacji materiału badawczego szerokość klat-ki obrazu prezentowanego badanemu była ponad 2,5 razy mniejsza w porównaniu z szerokością klatki w konfiguracji typowej i wynosiła 480 pikseli. Podobnie, jak w przy-padku próbek wizyjno-fonicznych o wyjściowym rozmiarze klatki obrazu równym 1280x1024 pikseli, zastosowano tak zwaną kaszetęs, czyli czarny margines w górnej i dolnej części ekranu (ang. letterbox) oraz odpowiednio szeroki czarny margines po lewej i prawej stronie obszaru wyświetlania właściwego obrazu. Takie rozwiązanie zapewniło poprawną projekcję materiału badawczego zarówno na monitorze systemu Tobii, jak i systemu CO. Warto zaznaczyć, że obraz w próbkach wizyjno-fonicznych, których sze-rokość klatki została pomniejszona 2,5-krotnie w stosunku do klatki wyjściowej przy-gotowano zgodnie z zasadą zmniejszania rozmiaru klatki obrazu z zachowaniem jego zawartości. Współcześnie, dopasowanie zawartości obrazu do wymiarów wyświetlacza, nieza-leżnie czy jest to ekran telewizora, monitora komputerowego czy przenośnego urzą-dzenia multimedialnego, nie stanowi problemu. W przeszłości natomiast był to zna-czący problem. Telewizyjna emisja filmu, który był realizowany z myślą o projekcji w kinie, wymagała specjalnego przygotowania materiału wizyjnego. Opracowana została wówczas technika nazywana w literaturze anglojęzycznej „pan & scan” (pol. – w wol-nym tłumaczeniu – panoramowanie i skanowanie obrazu). Technika „pan & scan” polegała na dopasowaniu obrazu panoramicznego do wyświetlania na ekranie o innych propor-cjach (najczęściej 4:3) poprzez usuwanie bocznych fragmentów obrazu. Często pozo-stawiany był środkowy fragment obrazu, jednak stosowało się również technikę ka-drowania dynamicznego, polegającą na tym, że fragment obrazu poruszał się, podąża-jąc za akcją lub po prostu za istotnym elementem danej sceny [169]. Przykładowe klatki próbek testowych przedstawiono na rys. 101 a) b) Rys. Różne konfiguracje próbki testowej a) szerokość klatki i szerokość obszaru wyświetlania: 1280 pikseli; b) szerokość klatki: 1280 pikseli, szerokość obszaru wyświetlania: 480 pikseli Należy wspomnieć również o zastosowanym kodeku wizyjnym, którym skom-prymowano próbki wizyjno-foniczne, stanowiące materiał badawczy przeprowadzo-nych eksperymentów. Wszystkie próbki zostały skomprymowane kodekiem XviD MPEG-4 w trybie kodowania jednoprzebiegowego (ang. single pass) z ustawieniem pa-rametru „jakość‟ na wartość maksymalną.

Co to jest ScreenX? To nowy format kinowy która wkroczył do Polski. W kinie możemy oglądać film z obrazem o kącie 270 stopni. Na pierwszy ogień poszła "Kapitan Marvel", której przy okazji

2. Kiedy wskazane jest stosowanie szklenia panoramicznego? 3. Z czego wykonane są okna panoramiczne? 4. Którą konfigurację okna wybrać? 5. Czy okna panoramiczne są bezpieczne? 6. W jaki sposób otworzyć okno, aby wybrać? 7. Co jest dobrego w szkleniu panoramicznym? 8. Czy są jakieś wady okien panoramicznych? 9.
Od 16.30 na jedenastym piętrze budynku HHI wszyscy zainteresowani zobaczą, jak może wyglądać kino przyszłości. Efekt wtopienia się w otoczenie filmowe ma być osiągany za pomocą siedmiu projektorów HD o rozdzielczości 7000×2000 pikseli; do tego dochodzi dźwięk emitowany przez instalację nagłośnieniową działającą na zasadzie syntezy fali (WFS, Wave Field Synthesis).
.
  • bmf7duo2wt.pages.dev/913
  • bmf7duo2wt.pages.dev/501
  • bmf7duo2wt.pages.dev/212
  • bmf7duo2wt.pages.dev/109
  • bmf7duo2wt.pages.dev/630
  • bmf7duo2wt.pages.dev/278
  • bmf7duo2wt.pages.dev/930
  • bmf7duo2wt.pages.dev/757
  • bmf7duo2wt.pages.dev/476
  • bmf7duo2wt.pages.dev/907
  • bmf7duo2wt.pages.dev/72
  • bmf7duo2wt.pages.dev/211
  • bmf7duo2wt.pages.dev/799
  • bmf7duo2wt.pages.dev/403
  • bmf7duo2wt.pages.dev/501

    • jeden z systemow filmu panoramicznego